"Ο ίσκιος της ψυχής μου
χάνεται μέσα σε ένα σούρουπο από αλφάβητα
ομίχλη από βιβλία
και λόγια
Ο ίσκιος της ψυχής μου!"
Στάθηκα εκεί,
στο μεσοστράτι τ' ανέμου μου
ήταν όλα εκεί
τα φανερά και τα μυστικά
με κοίταγαν με μάτια καθάρια πια
με παρουσία και υπόσταση
σε μια εφ' ολάκερης της ύλης ανασκόπηση
" Έφτασα στην γραμμή
όπου σταματάει η νοσταλγία,
και το δάκρυ μεταμορφώνεται σε αλάβαστρο του νου
Ο ίσκιος της ψυχής μου!
Η ανέμη του πόνου
φτάνει στο τέλος της,
μα μέσα μου, απομένει ουσία και λόγος,
ένα παλιό μεσημέρι από χείλη,
ένα παλιό μεσημέρι
από βλέμματα. "
Κι όπως νωχελικά στεκόμουν
ψάχνοντας της πορείας το νόημα
την κεντρική ιδέα
ότι κατάφερε μέσα μου να απορροφηθεί
στην δίνη μιας ενδοσκοπικής καταβύθισης
την ομορφιά της στιγμής ενός βλέμματος
την φουρτούνα του πάθους του απόλυτου μιας τρικυμίας
την συντριβή μιας ενσυναίσθησης
εκεί ακριβώς στους αμφισύμαντους κρίκους των ενώσεων τους
την ολότητα του καιρού μου
με αισθήσεις ζωντανότερες από ποτέ αισθάθηκα
σε μια ανευ όρων δικαίωση
"Ένας θολός λαβύρινθος
από σκοτεινιασμένα αστέρια
πλέκεται με τις αυταπάτες μου
που έχουν σχεδόν μαραθεί
Ο ίσκιος της ψυχής μου!
Μια προαίσθηση τουφάει τη ματιά μου
Βλέπω τη λέξη Έρωτας να γίνεται ρημάδι"
Μια συνείδηση
όλα βαθύς έρωτας ήταν
δεν θα το περιγράψω αλλιώτικα για να χωρά
μια στείρα λογική
όλα ήταν φως
όλα ηταν η έμπνευση, κι ο δυνατός σπασμός του
αυτό που κινεί λόγο
αυτό που επιμένει να μουτζουρώνει την εικόνα
ότι μοιάζει σχεδόν, ότι αναιρεί το συγκεκριμένο
κι ήταν η πιο ελεύθερη ματιά μου στης ζωής το θεικό άπειρο
Ότι ταμπέλα δεν άντεξε
κι ότι σε ανέμους παραδόθηκε
κι ότι καμβάδες και σελίδες προσωποποίησε
Έρωτας!
Δίχως τ' ανθρώπου το υποτακτικό σύνορο
μήτε του Θεού την εγκάρδια έγκριση
μήτε των περαστικών την άψογη συγκατάθεση
Ότι λεύτερα μόνο
τους καιρούς μου έβαψε
Έρωτας !
Ο Αιώνιος !
" Αηδόνι !
Ω αηδόνι μου !
Τραγουδάς ακόμα ; "
_____________________________________________________
Ευαγγελία Χατζηδάκη
[Παρενθετικά, Frederico Carcia Lorca "Ο Ίσκος της Ψυχής μου",7/8/1918, Φουέντε Βακέρος, Γρανάδα - Ποιητικά Άπαντα σε μετάφραση Κ. Πολίτη & Ρ. Καππάτου]
Being a cloud,
you never fear a cloudy day
Being a loner,
you sometime get to learn listening to your deepest voice
Being a traveler outside the circle,
you get to be the very specific you choose to be
Being authentic,
you get released of whatever does not deserve the real you
Being free,
you learn to pay respect to the responsibility of freedom
Being a dreamer,
you get to trace the targets that represent your being
Being passionate,
you get to fight for your targets
..........
Respecting Life & its creatures, includes also yourself...
Loving Life, and all its creations, includes you yourself....
That very something, life seems to us, isn't but our attitude towards it, returning to us, in no determinate time...at all!
______________________________________________________
Η γιαγιά μου έλεγε πάντα, πως το κακό, θένε και το θωρούνε οι ανθρώποι, και δεν είχε σπουδάσει κάτι που της το έμαθε, μα την θυμάμαι χαρούμενη, δοτική με όλους και ένα πλήρη άνθρωπο, όταν στα βαθιά γεράματα έφυγε με ένα χαμόγελο...Της άρεσε να με βγάζει στο δώμα τα καλοκαίρια στο χωριό, να μου δείχνει τη θάλασσα και να μου λέει " ότι θωρείς είσαι και διάλεξε τι θες να είσαι! "
....το προσπαθώ, για ένα απλό λόγο. Ότι σκεφτόμαστε, ότι προκαλούμε, είναι οι συντεταγμένες μας προς τη ζωή! Είναι η διεύθυνση που δίνεις στη ζωή, για ότι επιλέγεις να είσαι..
Και με λίγο φιλοσοφική διάθεση και αρκετή γαλήνη πια, θα σας πω τούτο και θα αποτραβηχτώ ...
Να λες κλείνω τα 50 ...[η τα όσα...]
και να βαστάς μια ιερή ομορφιά από του ταπεινού επίγειου καιρού σου και των ανθρώπων του την εικόνα...
και να θυμάσαι χαμογελώντας πως όλη η ομορφιά, η και η ασχήμια, δημιουργείται από ότι τα ίδια τα φίλτρα σου επιτρέπουν να σε διαποτίσει...γιατί αυτό τελικά δίνεις στη ζωή και τα ρέστα του εισπράτεις, σε πολύ ίδιο νόμισμα..
Κλείνοντας τα 50, λοιπόν , εγώ ο αποστάτης του καγκελωμένου παραδείσου, και ένας αιώνια μελαγχολικός άνθρωπος, αισθάνομαι ευλογημένα χαρούμενη...γιατί απλά ορίζω περισσότερο τόσο αυτό που αισθάνομαι, αντιλαμβάνομαι, επιτρέπω η δεν επιτρέπω, όσο και αυτό που είμαι, η που θέλω να γίνω στον όσο χρόνο μου....
Η συνταγή απλή..
Στο χθες μου χρωστώ ένα τεράστιο ευχαριστώ! Δεν θα είχα την σημερινή γαλήνη, ένταση, πάθος, δύναμη και χαρά δίχως του...
Στο αύριο μου, χρωστώ ένα χαμόγελο δίχως κάτοπτρα, αναμονές, δεδομένα, ένα χαμόγελο βαθύ και ειλικρινές, γιατί ξέρω να εμπιστεύομαι όλους του κύκλους της ζωής..στα εσωτερικά φίλτρα μου...
Στο σήμερα, απλά ζω, απλά αγαπώ, απλά βάζω ένα "συν" , χαμογελώντας στο χθες και στο αύριο...
Απλά, είμαι η απελπιστικά εγώ!
Στα ιερά 50 μου, αισθάνομαι την απίστευτη ευλογία, να με ξέρω λίγο καλλίτερα, να με έχω απαλάξει σε πνεύμα και σκέψη από κάθε κοινωνικό καλούπι δίχως αντίκροισμα, να έχω κατανοήσει και αγπήσει βαθιά ότι με περιστοιχίζει, απαλλαγμένο από ταμπέλες και συνθήκες, κι από κάθε γωνιά της ζωής-φωτεινή η και σκοτεινή να εισπράτω χρώμα ιερό...
Να έχω απαλλαχτεί από τα κάγγελα και να αισθάνομαι τα πάντα ελεύθερα, όπως εγώ επιλέγω για μένα..
Στα 50 μου, χαζεύω τρεις υπέροχους άντρες που έφερα στη ζωή, να δημιουργούν, να αγαπούν, να κερδίζουν τη δική τους πορεία ζωής με σεβασμό, αισιοδοξία, όνειρα , δουλειά και πάθος...
Στα 50 μου...
Γελώ!
Γελώ, όταν μουτζουρώνομαι ακόμα με χρώμα σαν παιδί...
Γελώ, κι όταν με ξαφνιάζει το αποτέλεσμα πάνω στον καμβά...
Γελώ, όταν δακρύζω από συγκίνηση η και μελαγχολία νοσταλγική...
Γελώ, όταν ξέρω ότι έχω δώσει ένα ταπεινό "συν" κάπου...
Γελώ, όταν αναλογίζομαι λεκτικές η και όχι γκάφες μου...
Γελώ, όταν δεν καταφέρνω να πείσω τον εαυτό μου για μια άποψη μου...
Γελώ, όμως και όταν τον πείθω...
Γελώ, με ότι ευλογήθηκα και ευλογήθηκα με τόσα πολλά...
Γελώ, με την αυτεξούσια ψυχή μου, που φέρει πλήρως την ευθύνη της ύπαρξης μου, των σωστών και των λαθών μου, που όπως και να έχει, με πήγαν κάπου καλά τελικά...
Γελώ, ακόμα και με το στροβίλισμα μου πάνω στο διάδρομο ακούγοντας ροκιές και σαξόφωνο...
Βλέπεις όταν σου μένει μαθηματικά λιγότερη ζωή από αυτή που έχεις ήδη διανοίσει, μαθαίνεις να αφουγκράζεσαι καλλίτερα τόσο τους άλλους, όσο κι εσένα, να επιλέγεις σωστότερα, να μην ντρέπεσαι να λες και το "όχι" αν έτσι κρίνεις, να χαμογελάς όταν πραγματικά το αισθάνεσαι, να περιμένεις τα ΠΑΝΤΑ από τον ίδιο τον εαυτό σου και φυσικά να χρεώνεις για τα πάντα πρωταρχικά τον εαυτό σου, να αγαπάς ουσιαστικά, δίχως εγωπάθεια και τυμπανοκρουσίες κι ανυπόστατες δηλώσεις, να θεωρείς την αρνητικότητα και την μιζέρια εγκεφακική ανοησία, να σέβεσαι την διαφορετική σκέψη, κι αν δεν γίνεται αλλιώς να αποχωρείς όμορφα...και τέλος να τεκμηριώνεις την δική σου πολύ προσωπικά επιλεγμένη πορεία στο χρόνο σου...
...η απλά να λες αγάπη και να μην το λογάς δίχως σεβασμό...
...η απλά να κατανοείς τα πάντα, να τα δέχεσαι, μα να μην χαρίζεσαι ποτέ σε ένα συμβιβασμό, η μια ανούσια συνθήκη..
Βλέπεις εκεί κάπου, έχεις επιτέλους γράψει σιωπηλά και μυστικιστικά σχεδόν, τους πολύ προσωπικούς σου κώδικες και κανόνες ύπαρξης! Και είναι αδιαπραγμάτευτοι ! Και είσαι καλά με εσένα την ίδια και με με όσους αβίαστα χωρούν..
Τότε, μήτε μισείς, μήτε κρίνεις, μήτε υποκρίνεσαι...
Στα 50, ίσως ξέρεις να αγαπάς, δίχως γεωγραφία, δίχως τεχνοτροπία, δίχως συμβιβασμό, δίχως σύνορο καν...
Και τότε, αισθάνεσαι πραγματικά ένας ελεύθερος άνθρωπος!
Στα ευλογημένα 50, ίσως και να έχεις μάθει τον πιο ελεύθερο ορισμό των ουσιαστικών εννοιών της αγαπης στα πάντα και της θετικότητας...
Ίσως ξέρεις πια την ουσιαστική αξία της ζωής, έχοντας απαντήσει σε λίγο περισσότερα ερωτηματικά της, με ένα χαμόγελο...δίχως την...αλλαζονεία των νιάτων, και λίγο σοφότερος από τις καταστάσεις και τα ξέτελα τους..
Και κάπου εκεί, συνειδητοποιείς, πως ο χρόνος στην μέτρηση του ίσως είναι μια ανούσια έννοια, σχεδιασμένη για μια στενή και μικρή ανθρώπινη αντίληψη. Προσωπικά, με τους καιρούς, κατάφερα να βλέπω στο χρόνο τα πάντα - ανθρώπους και καταστάσεις- σπαρμένα σε έναν ανάγλυφο καμβα, με την πολύ δική του έννοια, κώδικα και αξία το καθένα. Βλέπεις στη ζωγραφική, κάθε πινελιά, μικρή, στραβή , ίσια, βαθιά η και ξεθωριασμένη, είναι ένα μέρος του τελικού δημιουργήματος, αναπόσπαστο και με τον πολύ δικό του ρόλο. Αν βλέπατε, πόσες "λάθος" πινελιές υποβαστάζουν τα ομορφότερα έργα που δημιούργησα, ίσως μου λέγατε..."παράτα τα πινέλα" ...αλλά...
Τα χρόνια , όπως και ο θάνατος δεν κατάφεραν να με τρομάξουν ποτέ..
Το μόνο που θα με τρόμαζε από πάντα, θα ήταν μια ζωή, δίχως χρώμα, φωτιά, συναίσθηση, συνείδηση και σεβασμό σε κάτι βαθύτερο και λιγότερο πεζό από την ανησία μιας δεδομένης πορείας προς το θανατο..
Η μόνη μου τρομάρα, να ξυπνήσω ένα πρωί η ίδια...
Κι όσο γλυκά χρόνια κι αν γεύτηκα, οχι δεν θα γύριζα μήτε στα 30, μήτε στα 40...γιατί γουστάρω να εξερευνήω τις ...50 παραπέρα αποχρώσεις του καμβα...Αντιστρέφω - τις γουστάρω τις αντιστροφές- τον κνόνα και δίνω εγώ την ευχή σε όλους εσάς σήμερα...
Είθε Ζωή, να είναι , η αγάπη και το πάθος που διέπει την κάθε σας λέξη, σκέψη, όνειρο, έργο, γιατί Ζωή, δεν είναι παρα ΕΝΑΣ ΚΑΜΒΑΣ ΜΕ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΑΞΙΑ , ΟΠΟΥ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ...ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ! Κι αυτό το σύνολο τελικά, μας κάνει ευτυχείς, η δυστυχείς...Επιλέξτε!
Ας καταλήγει η ίδια μας η ύπαρξη σε κάτι τόσο όμορφο, που να μην το τρομάζουν οι Καιροί και οι Χρόνοι...
Δηλώνω με απόλυτη συναίσθηση των λόγων μου...
Όχι, δεν ζωγράφησα ποτέ τη θάλασσα, μόνο την αύρα που με ράντησε
Όχι, δεν φυλάκισα ποτέ τον έρωτα, μόνο την ζωή των χρωμάτων που με πότισε
Όχι, δεν ζητώ να μου ανήκει κανείς και δεν ανήκω σε κανένα, εκτιμώ ότι είναι ελεύθερο κι αυθεντικό
Όχι, δεν με ενδιαφέρουν τα Χρόνια και οι Καιροί, παρά μόνο η αξία που προσδίδουν
Ναι, και αγάπησα και αγαπώ, αγαπώ βαθιά τους ανθρώπους ...
Όπως η ...απελπιστικά εγώ μπορώ να αγαπώ...
Κλείνοντας, δηλώνω ότι, οι στίχοι ήταν μια έμνευση από το υπέροχα αντιπροσωπευτικό κομμάτι του Lorca, δώρο του Μάνο και της Αλίσιας, που ίσως με ξέρουν καλλίτερα κι από εμένα...
Ένας Πάριος, ερμηνεύοντας έναν ερωτικό Θεοδωράκη, απλά αρμόζει....
Τέλος, μην ξεχάσετε, να αξιοποιήσετε τον χρόνο... προσωπικά, έντιμα, με σεβασμό και αυθεντικότητα... Τότε μόνο αξίζουν τα Χρόνια να είναι Πολλά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου