Στάσου και κοίτα
Κύματα πέραν της κάθε λογικής
Μα εξάλλου τι λογική να'χει η φουρτούνα
σε νηνεμία απόλυτη;
Στάσου και κοίτα
Πτώματα ξεβρασμένα σ' άγνωρες στεριές
Στάσου, κοίτα, άκου, οσμίσου
τα ναυάγια"
Σταμάτησα ώρα πολύ
πιο πολύ από την αναμενόμενη
Θραύσματα παντού
άτακτος διασκορπισμός
ωσάν διασπορά από χρώμα ετερόκλιτο
σε καμβά τσαλακωμένο
η πληγή η ανθρώπινη
στα σπλάχνα του χρώματος
στα σπλάχνα του χρώματος
Δε μέρευε η θάλασσα
κι ο άνεμος
με δέος σιωπηλός παρατηρητής
με δέος σιωπηλός παρατηρητής
μήτε και τούτος μέρεψε, μα μήτε και σάλεψε
Ναυάγια μέτραγε
στου κύματος
τις κορυφές και τις πτυχώσεις
κι ανέμων κραυγές
σε νωχελικές ταλαντώσεις
τις κορυφές και τις πτυχώσεις
κι ανέμων κραυγές
σε νωχελικές ταλαντώσεις
"Κι η θάλασσα όλη χύθηκε στο σπίτι
Γιόμισε τα δωμάτια
Θαλασσινός αέρας στα μαλλιά
Βρέχει τα πόδια
τα βουτά
Μύρισε αρμύρα
Μα το καράβι ακόμα να 'ρθει
Σήκωσε πανιά
Μα ακόμα να 'ρθει"
Στεκόμουν εκεί
ξέρεις στην γωνιά της γης την στερνή
Εκεί που οι σοφοί λένε
όλα να τα καρτερείς
ακόμα και το μέσα σου το άγνωρο
ακόμα και το μέσα σου το άγνωρο
Εκεί που όσα φέρνει η θάλασσα
η λογική τα σκιάζεται
κι η τρέλα τα γητεύει
κι η τρέλα τα γητεύει
Μα ποιος μια λογική ποθεί
σαν θάλασσες τον πλανεύουν
με λάγνα την οσμή την αρμυρή
με άδολο λευκό το πανί
στο φουρτουνιασμένο ν'αντιστέκεται
ταξίδια να χαράσσει
με τις πατούσες αρμυρές και νοτισμένες
"Χάθηκες...
Καταμεσής του πελάγου
Πυξίδες έσπασες μια νύχτα σκοτεινή
Γέννησε αστέρια η νύχτα να σε οδηγήσει
Φύσηξες δυνατά
Τα 'σβησες
Άναψες στα δικά σου, της καρδιάς
Χάθηκες...
Έτσι είπαν
Μα εσύ είχες βρει το δρόμο.."
Σκέφτομαι τώρα
και λογώ τ' ανθρώπου το μεταίωρο
και λογώ τ' ανθρώπου το μεταίωρο
ωσάν αναπολώ με πόδια νοτισμένα
πεισματικά κι ερμητικά ασάλευτα
νότια της αλανιάρας μου ψυχής
πεισματικά κι ερμητικά ασάλευτα
νότια της αλανιάρας μου ψυχής
Δεν ήταν οι θάλασσες
μήτε και τα καράβια,
μήτε και τα νησιά
τα κατάσπαρτα καταμεσής του ήλιου
τα κατάσπαρτα καταμεσής του ήλιου
Δεν ήταν τα αναμενόμενα
μήτε και τα οριστικά του χθες
μήτε τα διάφανα απρόβλεπτα του αύριο
Ήταν μόνο ένα πείσμα
να σταθείς πλάι στο υδάτινο θεριό
και σε ένα παροξυσμό
ακόμη και το ίδιο το είδωλό σου να σπάσεις
Κι ελεύθερα να σαλπάρεις
κι αφέντης μόνος της ψυχής το ένστικτο
αυτό πυξίδα, αυτό άνεμος, αυτό βουλή, αυτό ορισμός
Έσβησα τ' άστρα τα θολά
και παραδόθηκα στον ιερό διασκορπισμό μου
______________________
Μια συν + γραφή
Παρενθετικά η "Φουρτούνα" [Δέσποινα Αυγουστινάκη]
Το έργο "Storm" [Λάδι]
Παρενθετικά η "Φουρτούνα" [Δέσποινα Αυγουστινάκη]
Το έργο "Storm" [Λάδι]
Στην Υπέροχη Φίλη μου...
την αγνή, την παιδική
την Ποιήτρια
Στη Δέσποινα
την αγνή, την παιδική
την Ποιήτρια
Στη Δέσποινα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου