[...από την παρουσίαση, μιας εξαίσιας δουλειάς
Μιχάλης & Αντώνης Φραγκιαδάκης
CD: " ...ΧΑΡΑΥΓΗ"
Ψαραντώνης & Β. Παπακωνσταντίνου]
................................
....οι κοντυλιές, που τράνταξαν κυριολεκτικά το κέντρο του Ηρακλείου, έχουν σταματήσει πια, μια γλυκιά βουή του κόσμου, απλώνεται καθώς οι προβολείς σβήνουν, κι η αίθουσα αδειάζει νωχελικά, μέσα σε μια γλυκιά έξαρση γλεντιού και μαζί συγκίνησης, από αυτές που οι Κρητικοί, απλά κι αβίαστα αφήνουν να τους κατακλύζουν, δίχως να χρειάζεται να τις αναλύσουν για να τις γευτούν...
Εκείνος, κάθεται ατάραχος, φιγούρα θεϊκή, ανέπαφη, αμόλυντη, δίχως ίχνος έπαρσης, δίχως ίχνος προβολής, αόρατα θεϊκά θαρρείς...
Ωσάν το Θεό, που δεν ζητά να αποδείξει τίποτε..
Ωσάν το Θεό, που δεν γυρεύει, παρά το έργο του να διαπράξει, να σπείρει, να γιγαντώσει. Μια επίγνωση, και συνάμα μια ταπεινότητα χάρης και απόλυτης ομορφιάς, αυτό μόνο διαγράφεται μέσα στα γαλανά του μάτια, μια βαθιά χαραγιά, αυτή της αξίας της ζωής, της αξίας του ανθρώπου..
Τον κοιτώ, τον θαυμάζω σαν Άνθρωπο, σαν Καλλιτέχνη, σαν Δια! Τον θάυμαζα , από πάντα....
............................................................
- Καρδιά μας έδωσες, και μόνο καρδιά μπορούμε να σου επιστρέψουμε...
(Χτυπά απαλά τον μπέτη του με το γερασμένο πια, τρεμάμενο χέρι του..)
- Καρδιά, ετούτονε, είναι ότι κάνει ο άθρωπος ζωγράφα, αλλιώς δεν κάνει πράμα...Ζωγραφίζεις ακόμα;
- Ναι, μα εσύ άγγιξες το Θεό και τον φύσηξες μέσα μας και πάντα σου χρωστούμε. Κι εγώ σου χρωστώ...
- Κιανείς δεν χρωστεί κιανενός, μόνο στην αρμονία τσι θάλασσας και του βουνού...
.............................................................
Η κουβέντα συνεχίστηκε αρκετά...
Σε λίγο, η κυρά Κατερίνη, αιώνια δύναμη πλάι του, γλυκιά αφτιασίδιαστη, βαθιά ανθρώπινη, με μια λάμψη στα μάτια, πειράζοντας τον ιερό καλλιτέχνη, και πάντα με ένα χαμόγελο, μου μιλεί με τόση αγάπη για τα εγγόνια της, την πορεία τους στα χνάρια του παππού Ψαραντώνη και του πατέρα Ψαρογιώργη, ωσάν αληθινή Κρητικιά γιαγιά. Ένας αληθινός άνθρωπος! Κι εκεί, δεν αντέχω να μην σκεφτώ, των αυθεντικών ανθρώπων και της αγάπης την όμορφη ακατέργαστη δύναμη, που μήτε κι αυτά αναλύονται από κανένα σοφό, γιατί απλά δεν είναι θέμα μήτε σοφίας, μήτε επιστήμης, μα μιας πραγματικής υπαρξιακής ομορφιάς, με καλά επτασφράγιστο και πολύ προσωπικό κώδικα, αξιών και στάσεων ζωής...
...............................................................................................
Οδηγώντας αργότερα, στην παραλιακή, δεν άντεξα να μην ακούσω, ξανά εκείνη τη ιδιαίτερη φωνή, του αγριμιού και του Θεού μαζί, να υμνεί τη ζωή....
...............................................................................................
"Εγώ δεν είμαι κιανενούς, μονό μαι τ' απατού μου
ελεύθερος και μοναχός εις τσι κορφές του νου μου
Εγώ 'μαι που γεννήθηκα σε δέτες και φαράγγια
κι είχα τσ' αητούς για συγγενείς και φίλους τα γεράκια"
...........................................................
Φύσηξε ένας άνεμος
κι απ' τη βουλή του Δία
στ' απόκρημνα χαράκια μάζωξε
Θεού λεύτερου, τα θραύσματα τα αμόλυντα, τα ιερά
και τα πετούμενα, και την πέτρα
που ξαποσταίνει το πέταγμα τους
και το δεντρό και τη ρίζα του
στου χαρακιού την αγκαλιά χωμένη
και τσι θάλασσας το μουρμουρητό
στ' ανέμου τη βουλή παραδομένο
Και στης λύρας τ' άκουσμα
Έσκωσε η θάλασσα βουνά
όσια μονοπάτια
και βρυχήθηκε λυσσομανώντας
του θεού, η βραχνή κραυγή ν' ακουστεί
σπέρνοντας στης πλάσης τ πέρατα
τ' αθρώπου την αιώνια συνθήκη
Μικρός μόνο και ταπεινός
τ' άγγιγμα ν αξιώνεται, μεγαλείου θεϊκού
Αμόλυντος μόνο και με μάτια χαμηλωμένα
τη θωριά ν' αξιώνεται, αρμονίας συμπαντικής
Αυθεντικός μόνο και ευγνώμον
το σπέρμα του Θεού, μέσα του ν' αξιώνεται,
και γόνιμα ν' αποδίδει
της δύναμης του τη ασίγαστη γιγαντοσύνη
[ Στον Αντώνη Ξυλούρη, η απλά στο δικό μας Ψαραντώνη
...στίχοι, όπως ήρθαν στην ψυχή μου!
Ε. Χατηδάκη]
"...αλλά είπαμε , η λύρα είναι το κάτι άλλο, όταν δεν την παίζεις καλά, δεν πρέπει να την παίζεις. Γιατί σαν να σου λέει " δε θέλω κοροϊδίες" , δεν είναι εντάξει, επάτησα τα πλήχτρα κι έβγαλαν ήχο, αυτή, δεν θέλει κοροϊδίες που λέμε, "είμαι λέει του Θεού το όργανο και η με παίζει Θεός , η μη με παίζει καν ο άγιος...." [Ψαραντώνης / Παρασκήνιο 1996]
_____________________________________________
Ευαγγελία Χατζηδάκη
Ένα αφιέρωμα, σε ένα αυθεντικό Άνθρωπο & Καλλιτέχνη, καθώς και σε όλους τους αυθεντικούς συντελεστές του υπέροχου cd "Χαραυγή" , που θυμίζει ακόμα μια φορά, πως Τέχνη, είναι κομμάτι της λαλιάς του Θεού!
Ας είναι η Κρητική σπορά, πάντα ευλογημένη με αυθεντικούς "Υμνιστές Ζωής"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου