Της Θάλασσας το Κράσπεδο

Νύχτωνε πια

ολισθηρή παγωνιά

στερεοποιούσε

της θάλασσας το υδάτινο

σε αδιάλλακτο συμπαγές

με μια λευκότητα εποχών ερημικών

Το χιόνι έδειχνε το δρόμο

Οι πατημασιές το διάβολο

Μην κοιτάς

πριν το αντιληφθείς

θα σε κουβαλά

πάνω από τις πατημασιές του

λάφυρο σε χιόνι ολισθηρό

Μη μετράς

πριν προφτάσεις

θα σε εμπεριέχει

πάνω από τη βούληση του

ψυχή αφανισμένη σε στρόβιλο ανηφορικό

Είχε νυχτώσει πια

ένα κράμα σκοτεινιασμένο

το κράσπεδο της παγωμένης θάλασσας

και του ορίζοντα το σύνορο

Κάποιοι περαστικοί

με μάτια αδηφάγα στάθηκαν να δουν

Πάνω στο χιόνι

χαραγμένες βαριές πατημασιές

Μέσα στον άνεμο

ψυχές που ανηφόριζαν στροβιλιζόμενες

Μην κοιτάς

Μην μετράς

Κανείς δεν κοίταξε πιότερο

Κανείς δεν μέτρησε παραπέρα

Μόνο ένα δάκρυ

πάγωνε ο άνεμος στο δέρμα του προσώπου

σκληραίνοντας και σφαλίζοντας τους πόρους του

ενώ η νυχτιά

συνέχιζε να διολισθαίνει στης θάλασσας το κράσπεδο

_________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

    

[ Οδηγίες προς ναυτιλλομένους Προσοχή ! Μην αφήσετε καμιά παγωνιά να μετατρέψει το υδάτινο εντός,  σε κράσπεδο...Μείνετε Απελπιστικά Θάλασσες ]