Άγριες Μέλισσες

Κι αφού

η ψυχή το θέλησε...

Βούισαν

μέλισσες λεύτερες

αναζητώντας στου κόσμου τις χούφτες

μια υπόθεσης τ' άχραντα γιασεμιά

Κι όσο

πεισμωμένα το πίστευε...

Πετούσαν με βούληση φωτιά

από του βορά τ' αγιόκλημα

στου νοτιά τους αέρηδες

κι από του βουνού τα θυμάρια

ως της πλάσης τις νοτισμένες συνοικίες

κι από της ανατολής τους μενεξέδες

ως της δύσης τους ματωμένους ανθούς

Κι όσο

να εγκαταλείψει αρνιέται...

Πάνω από του κόσμου τα μην και τα ποτέ

κατάσπαρτη γύρη χρυσαφένια το πέταγμα τους

Κι όσο

το συν των καιρώ λογάται...

Στων δαιμονικών ξεσπασμάτων τις ρωγμές

γητειά, νερό κι αλάτσι ιαματικό το βουητό τους

Κι αφού

η ψυχή το θέλησε...

Θε να βουίζουν

λεύτερες άγριες μέλισσες

αναζητώντας στου κόσμου τις χούφτες

της προσδοκίας της καλής την άχραντη επικύρωση

____________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Ίσως ετούτος ο χιλιομπαλωμένος ντουνιάς να ήταν καλλίτερος, από πολλές μπάντες, μέσα από μια αγάπη σε άγριες μέλισσες...

Η αυθόρμητη καλοσύνη , θα εμπνέει πάντα τη θετικότητα...

Στον Μανώλη..