Ζωή ! Μια Προσωπική Ιστορία Ευθύνης-Σεβασμού-Αυθεντικότητας! [Ε. Χατζηδάκη]

Η Ζωή, 

η προσωπική μας ιστορία! 

Γράφεται κάθε στιγμή, ημέρα, εποχή, καιρό!

Ας την γράψουμε 

με χάρη κι ομορφιά...

Αλήθεια αναρωτιέστε ποτέ , τι αλήθεια ζητάμε όταν αναμοχλεύουμε το ερώτημα: "Ti δίνει νόημα στη ζωή..."

Ποιοι είναι τελικά αυτοί, που μέσα από την πολυπλοκότητα της ζωής, το δύσβατο, η και το ευδαιμονικό της, μπορούν να είναι ουσιαστικά χαρούμενοι άνθρωποι...

Με αφορμή το βίντεο με την παρουσίαση της TED-X που σας παραθέτω, και που το βρήκα απίστευτα ενδιαφέρον, έκανα την δική μου ερωταποκριτική διαδρομή. Και δεν σας κρύβω πως ξαφνιάστηκα ευχάριστα, όταν συνειδητοποίησα, πως το καταληκτικό του συμπέρασμα, μου επικύρωσε λόγια που είχα την τύχη να αφουγκραστώ στα παιδικά μου χρόνια, γυρνώντας με σε αλλοτινές εποχές, στ' απομεσήμερο στο χωριό πάνω στο λόφο, με θέα τη θάλασσα πάνω σε ένα δώμα με τη γιαγιά μου. Ναι! 

Η έρευνα:

https://www.youtube.com/watch?v=q-7zAkwAOYg&t=190s&list=WL&index=24

Ερευνητικό κέντρο :   Harvard
Ομιλητής :                  Robert Waldinger

Δείγμα μελέτης :        724 άνθρωποι από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα

Διάρκεια έρευνας:      75 χρόνια or a LifeTime!

Μέθοδοι έρευνας : Ιατρικές εξετάσεις, εγκεφαλογραφήματα, ερωτηματολόγια, συνεδρίες, συμμετοχή στην καθημερινότητα.

Κατά τον διευθυντή έρευνας, η λέξη κλειδί είναι κάτι που ακούσαμε από την ίδια τη γιαγιά μας...

Ανθρώπινες σχέσεις....

Όντας σε τούτο το χώρο αρκετά χρόνια, κατέγραψα, όπως και σε πολλούς εξωτερικούς χώρους,  με βεβαιότητα (την οποία επιλεκτικά σπάνια τη διαθέτω, μάλλον ανασφαλής άνθρωπος θα δήλωνα) , πως οι ανθρώπινες σχέσεις, είναι το θέμα που επαναληπτικά, μηρυκάζεται και σε τούτη την ηλεκτρονικού τύπου μορφή κοινωνίας, και σε ψυχολογικά δοκίμια, η και ευτελή web links, με δανεισμένες αναμασημένες θεωρίες. Η αλλιώς, είναι το θέμα, που μάλλον θα κέρδισε τα φώτα!

Ανθρώπινες σχέσεις...

(αυτές που συχνά με λογοπαιγνική διάθεση μ' αρέσει να αποκαλώ Σχέσεις-Ανασχέσεις- Κατασχέσεις...)

Όντας ένας άνθρωπος απλός, τίποτε καινούριο δεν έχω να προσθέσω στην πλειάδα των ψυχολόγων και ψυχαναλυτών μετά διδακτορικών που με ένα "κλικ" είναι απανταχού διαθέσιμοι.  Όμως κατά πόσο τελικά ήταν και αποτελεσματικοί...

Και παρ' όλες τις χρηστές προθέσεις, την διαθεσιμότητα στο ευρύ κοινό αμέτρητων πανεπιστημιακών μελετών και προγενέστερων η σύγχρονων φιλοσοφικών μελετών, το ερώτημα μέσα μου καλά κρατεί. Τι αφήνει τόπο για μόνιμη έρευνα ακριβώς σε τούτο το πεδίο..

Σε μια πρόσφατη μελέτη, εντόπισα κάτι πολύ ενδιαφέρον, και δεν μπορώ παρά να το ενσωματώσω.

Κατά τη μελέτη οι σχέσεις που δημιουργούμε, ενέχουν στρατηγική, από όλους τους εμπλεκόμενους. Το συγκεκριμένο άρθρο μου θύμισε ένα τίτλο ταινίας "Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος" και χαμογέλασα, αλλά είναι αλήθεια αστείο?

Για πολλά χρόνια, μιλώ αυθόρμητα και αυθαίρετα για την ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ. Την επιχείρησα, γιατί απλά είμαι πολύ τεμπέλα, για την χρήση της όποιας στρατηγικής, που ίσως να είναι ένα καλό χρηστικό εργαλείο στον επαγγελματικό χώρο, αλλά πιστέψτε με, ποτέ στον προσωπικό. Το αποτέλεσμα; Μάλλον αρνητικό από αρκετούς για εμένα, σίγουρα θετικό για κάποιους άλλου αυθεντικούς του ζωτικού μου χώρου και για την δική μου εικόνα για εμένα, γιατί σε κάποιους χώρους, άφησε μόνο τους ανθρώπους που άρμοζαν, ενώ σε κάποιους άλλους, επέφερε επιπλήξεις του στιλ  " κάποιες φορές, δεν χρειάζεται να είσαι και τόσο ειλικρινής...". Τα συμπεράσματα θαρρώ ευνόητα. Όσοι πιστοί προσέλθετε και παραμείνετε! Simple thing are nice! 

Καθένας μας , σε ότι σχήμα κοινωνικό κι αν ανήκει, με ότι πιστεύω κι αν κουβαλά, ότι γλώσσα κι αν μιλάμε, ότι κουλτούρα κι αν μας έχει γαλουχήσει,  παραμένουμε πάντα υποκείμενοι στο πολύ προσωπικό και μοναδιαίο μας τρόπο σκέψης και αντίληψης, θαρρώ για ένα βασικό λόγο. Κανένας μας δεν είναι ταυτόσημος παρά μόνο με τον εαυτό του και το δομικό του υλικό! Αυτό που τελικά κουβαλάμε και καλούμαστε να εναρμονίσουμε, μέσα στις σχέσεις που δημιουργούμε.

Κι όμως όλοι μπαίνουμε σε ...

Ανθρώπινες σχέσεις....

Παραμένοντας απελπιστικά ...

Ανασφαλείς

Επιφυλακτικοί

Ευάλωτοι

Και όμορφοι...

Φέροντες την αιώνια βάση του χαρακτήρα μας

Καθώς και την επιπλέον διαμορφωμένη επίστρωση του, εκ του ιστορικού παθημάτων και μαθημάτων μας

Φέροντες τα βραχυπρόθεσμα η και μακροπρόθεσμα όνειρά μας, που δεν αποτελούν παρά προσδοκίες καλά εδραιωμένες μέσα στο χρόνο

Και πάντα κινούμενοι, ανάμεσα σε πλέγματα ανθρώπων κοινωνικά, είτε αυτά είναι φιλικά, είτε οικογενειακά, είτε εργασιακά. Και δυστυχώς, όλοι έχουν - αρκετές φορές και δογματικά- την σωστή άποψη και κρίση, για ....τη ζωή των άλλων!

Και συχνά, την ώρα των κινήσεων και των αποφάσεων μας,   που καθορίζουν και τον τρόπο συμπεριφοράς μας, έναντι των έτερων εμπλεκομένων, το φόντο στο backstage παραμένει έρμαιο εννοιών όπως Απόρριψη, Γελοιοποίηση, Παρεξήγηση, Περιθωριοποίηση,  Κριτική.

Στον αντίποδα, ανακαλώ λέξεις όπως, Ελευθερία, Κρίση, Βούληση, Ειλικρίνεια , Σεβασμός, Αυθεντικότητα.

Και στη συνέχεια, έρχονται οι φονικές απορίες μου...

Πότε είμαστε ουσιαστικά Ελεύθεροι...

Πότε γίναμε δυναμικά ειλικρινείς...

Πότε γίναμε ουσιαστικά αποδεκτοί για την αλήθεια μας...

Πότε υποστηρίξαμε το περιθώριο των λίγων έναντι της κρίσης της μάζας των πολλών ..

Πότε αποδεχτήκαμε τον άνθρωπο δίχως όρους (δικούς μας, γιατί άλλο οι όροι του "άλλου", στους οποίους συχνά αναφέρεται το συγκεκριμένο λεκτικό σχήμα...)

Πότε κάναμε μια συζήτηση, δίχως το σαράκι που επιμένει να σκέφτεται κάτι επιφυλακτικό στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μας...

Πότε αγαπήσαμε , δίχως να καρτερούμε κάτι προδιαγεγραμμένα δεδομένο, και στον αντίποδα...

Πότε πείσαμε, για το προαναφερόμενο και τους άλλους συμμετέχοντες ...

Απορίες που γεννούν και τα παρακλάδια τους...

Πότε αντέχουμε ένα λαμπερό άνθρωπο δίπλα μας, δίχως να μας τρομάζει η ρίψη σκιάς πάνω μας...

Πόσο ουσιαστικά σεβόμαστε την διαφορετικότητα...

Πόσο χρόνο "φτιάξαμε" για τους ανθρώπους που μας νοιάζουν...

Πόσο σεβαστήκαμε την ζωτική ελευθερία των ανθρώπων που αγαπάμε και πόσο ελεύθεροι μείναμε κι εμείς εγκεφαλικά και ουσιαστικά, να αγαπάμε!

Πόσες φορές μας θυμήθηκαν άνθρωποι, όταν εμείς μας είχαμε ξεχάσει, και πόσο θυμηθήκαμε εμείς αυτούς που βουλιαγμένοι σε μια θλίψη, η μια παράξενη φάση ζωής, , ξέχασαν οι ίδιοι το εγώ τους..

Πότε παρατήσαμε τη δημοφιλή μας εικόνα με τους πολλούς, για τους σημαντικούς στη ζωή μας..

Πότε τσαλακώσαμε το σοβαρό, αυστηρό, επιμελημένο, καθώς-πρέπει και δημοφιλές εγώ μας, αυτό που μας κάνει αρεστούς και αποδεκτούς, για μια ιδέα δυνατή και ανατρεπτική...

Πότε αισθανθήκαμε , τον πόνο, την αγωνία, την συντριβή του άλλου, έναντι της δικού μας ψυχισμού...
Πότε αγαπήσαμε αυτό που αλήθεια είναι ο άλλος, δίχως τη τάση την αλλαγής της βάσης του, για να χωρά , η να χωράμε...

Μπορώ να καταγράψω αμέτρητες ερωτήσεις, και είμαι σίγουρη θα έπαιρνα πολλές απαντήσεις, αλλά θα ήταν αυτές που όλοι ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ να δώσουμε και μόνο...

Προσωπικά, δεν έχω απαντήσεις ! 
Μα μια ΕΠΙΜΟΝΗ λέξη έρχεται ξανά και ξανά στο νου μου, μέσα από τη δική μου ιστορία ζωής.

ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ !

Έτσι κι αλλιώς, οι έννοιες, περνώντας μέσα από τα πολύ προσωπικά μας φίλτρα μετουσιώνονται σε πολλές οπτικές, στάσεις και συμπεριφορές.

Για παράδειγμα, η Ελευθερία, μπορεί να μεταφραστεί "κάνω ότι γουστάρω, no matter what" , η "έχω άποψη και δεν την διαπραγματεύομαι για να αρέσω..." 

Ή πάλι, αυτό το περίφημο "άνευ όρων" , κανείς δεν με έπεισε σε ποιους ακριβώς όρους αναφέρεται, αφοί αν όντως δεν υπάρχουν "όροι" , δεν χρειάζεται καν μια τέτοια δήλωση...
Η και η Αλήθεια, που τόσο υποκειμενική παραμένει, αφού όλοι, μα όλοι κοιτάμε από τελείως διαφορετικές γωνιές οπτικής, με τόσο διαφορετικά δεδομένα...

..........................................

Ανασφάλεια, Επιφύλαξη, Αλαζονεία, Εγωκεντρισμός, Εγωισμός, Ματαιοδοξία...

Σβηστά του χάρτη, τούτα, θα άφηναν χώρο στο Καθαρό! Αλλά σβήνονται, για την ανθρώπινη φύση? Δύσκολο! Μα όχι ακατόρθωτο θαρρώ! Και συνάντησα, πολύ λίγους ανθρώπους στην ζωή μου, που με έπεισαν!

Η γιαγιά μου η Κατερίνη έλεγε ένα ωραίο...

"Να σαι κόρη μου, αυτή που είσαι και να έχεις σέβας στη ζωή και στ' ανθρώπους τσης, και σέβας στη γη που πατείς και στο νερό που σου δίνει, και στον ήλιο που σε λούζει, και ξα τονε των καιρών.." 

Τη ζωή αν την σεβαστείς και την αφουγκραστείς, ξέρει που θα σε πάει, και συχνά οι καιροί της με κάποιο τρόπο σε πάνε εκεί που αξίζεις, είτε θετικά, είτε αρνητικά! Εξαρτάται τι προκαλείς ο ίδιος με τις επιλογές σου!

Καταληκτικά μέσα από όλα μου τα βιώματα και από τις μελέτες που πέσανε στα χέρια μου κατά καιρούς, και από τις ερωταποκρίσεις που μου επέβαλε ο ίδιος μου ο εαυτός (συχνά ζωγραφίζοντας), ένα συμπέρασμα έβγαλα και θα το μοιραστώ μαζί σας, ωσάν ένας απλός άνθρωπος, κρίκος μιας τεράστιας αλυσίδας, που ποτέ δεν θα δω σε όλη της τη διάσταση...

Αξίζει να είσαι Αυθεντικός! 

Να κρίνεις μόνος σου τον εαυτό σου και να προσαρμόζεσαι στη δυναμική της ζωής, που δεν είναι ποτέ στατική, μεταφέροντας ότι κρίνεις εσύ θετικό και ποτέ να μην θεωρείς υπεύθυνους τους "άλλους". Να συμμετέχεις με ευθύνη και χρέος στην ίδια τη ζωή σου! Να αφουγκράζεσαι τη ζωή, τη ροή της, τους ανθρώπους, που με θετικότητα θα σου δώσουν το χρόνο τους, είτε αυτόν που έχουν , είτε αυτόν που "σκαρφίζονται" και δημιουργούν γιατί γουστάρουν να σε χωρέσουν μέσα του. Να ακούς τα μηνύματα της ζωής, της φύσης, των συγκυριών και να εξελίσεσαι αρμονικά στην δυναμική τους..

Καλό και κακό, δεν υπάρχει και στον αντίποδα, θα πω ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ η ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ 

Να μένεις σε χώρους, ομάδες και ανθρώπους, εκεί που χωράς αυθεντικά, και πάντα με θετικότητα να φεύγεις από εκεί που δεν ταιριάζεις, η αναμένεται να υποκριθείς ένα "ρόλο" για να ταιριάζεις.

Ότι πράττουμε , αυτό είμαστε, δίχως γιατί, δίχως ανάλυση. Είναι η ΕΠΙΛΟΓΗ μας, αυτό που είμαστε!  

Η ζωή, έχει ένα μοναδικά δικό της τρόπο να μας ταξιδεύει στις ...Εποχές μας! Κι έτσι με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια, από ότι δεν ταιριάζουμε, θα μας επιβάλλει να φεύγουμε και ομοίως θα μας σπρώχνει ακόμη και τυφλά, εκεί που ταιριάζουμε όμορφα με τον αληθινό, αυθεντικό εαυτό μας! 

Η ομορφιά, με κάποια διαδρομή θα καταλήξει σε κάτι όμορφο, ενώ η ασχήμια, θα ελκύσει το ισοδύναμο της.. Τώρα την ξέρω την "ένσταση" . Θα μου πείτε, καλά και γιατί ενώ είμαστε καλά παιδιά, μας φέρθηκαν σκάρτα...
Η απάντηση είναι απλή, οι επιλογές μας από τη μια, και η τυφλότητα μας σε αυτά που εμείς κάνουμε λάθος και συχνά κατ' επανάληψη!  
Θα σας πω λοιπόν αυτό που είχα  πει και στους γιους μου, όταν ήταν παιδιά. Όταν όλα μοιάζει να πηγαίνουν στραβά, κοίτα τι κάνεις εσύ λάθος! 
Στη ζωή ελκύουμε ότι εμείς είμαστε τελικά. Κι ίσως είναι ο λόγος που μας κάνει λίγο πιο σοφούς, λίγο πιο κριτικούς προς τον ίδιο τον εαυτό μας και με τα χρόνια και τους καιρούς, μας εξελίσσει γλυκά, μεταβάλλοντας μας αβίαστα, σε ένα καλλίτερο εαυτό μας!

Ας είμαστε η αλήθεια μας! 

Όχι, δεν θα είμαστε αρεστοί και αποδεκτοί από τους πολλούς!
Ακριβώς για αυτό, θα είναι σημαντικοί, αυτοί που θα μείνουν! Οι αβίαστα ταιριαστοί και αυθεντικά αρμονικοί !

Το μυστικό είναι να μένουμε μέσα σε αυθεντικές και ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις, σε κάθε τους μορφή, λίγες, έτσι κι αλλιώς δεν χωράμε πολλές εκ φύσεως, αν θέλουμε να είναι ουσιαστικές και όχι virtual... 

Θαρρώ πως τότε, όπου μείνουμε, η όποιοι μείνουν, θα είναι αυτό που εμείς προκαλέσαμε, επιλέξαμε, διεκδικήσαμε και κατακτήσαμε! Και θα είναι το δικό μας, πολύ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ "ΚΑΛΑ" ! Αν δεν είναι "Καλά" , που έλεγε κι η γιαγιά μου, κάτι κάναμε κι εμείς λάθος...

Σεβασμός, Αυθεντικότητα, Επιλογή, Αισθαντικότητα, Αλτρουισμός, Κατανόηση ...

Η απλά ΑΓΑΠΗ....και μόνο όλα μαζί  ΑΓΑΠΗ !

Είναι όμορφο να είσαι Άνθρωπος, αν είσαι ένας αυθεντικός και όμορφος άνθρωπος κι αν με σεβασμό αισθάνεσαι τους ανθρώπους τόσο καθολικά, όσο και τους ανθρώπους της προσωπικής ζωής σου! 

Ευχή μου, ας γράφουμε την ιστορία μας με ομορφιά , μέσα σε καιρούς και εποχές...
__________________________________________
Ευαγγελία Χατζηδάκη
Αύγουστος 2017 


[...και ναι, ακόμα μαθαίνω, ακόμα με μαθαίνω, ακόμα αλλάζω κατ' επιλογή, ακόμα προσπαθώ οι επιλογές μου σε ανθρώπους και ανθρώπινες σχέσεις να οδεύουν στο αυθεντικό "καλά", γιατί ζωή είναι η ιστορία που γράφουμε δυναμικά και με προσωπική ευθύνη, όπως λέει και ο Bon Jovi ! Και να σας πω και κάτι,  γουστάρω τελικά, ίσως είναι η δυναμική της ζωής και της εξελικτικής πορείας μας μέσα σε αυτή, το ίδιο το νόημα!!!!]