Άνεμος [ La favola di esistere]

....ma io sono un vento...

non mi basta quella buona favola di vivere...

'Άνεμος ωσάν λογάσαι

περνάς έτσι απλά
ζωντανά και παθιασμένα

τόσο όσο

Και στου θέρους τα στάχυα 

την υπόκλιση επιβάλεις

οι περαστικοί τιμημένοι να αισθάνονται

την πινελιά σημαντικότητας
στις απολιθωτικές ανασφάλειες 
προδιαγεγραμμένης θνητής ασημαντότητας 

και της μύχιας διαδρομής, 
τα δαιμονικά και τα αγγελικά 

συναπαντήματα ν' αντέχουν

...ma io sono una idea dello spirito...

non mi basta una paese del mondo tuo giusto...

Άνθρωπος ιδέα ωσάν λογάσαι

σε θάλασσες τις αισθήσεις εξαπολύεις 
ρέουσες, μεταβαλλόμενα αυθεντικές

έτσι όπως

Και  μια εξέγερση υποκινώντας

στης θάλασσας τα κύματα 
ένα σάλτο επιβάλεις 
ως  τ' ουρανού το θείο ταβάνι 

με μια λαχτάρα σχεδόν διάφανη

όμοια ικεσίας υπόκλιση στων νεφελών το αέρινο 

 καιρών και ανέμων 
τα μυστικά πέπλα ανεμίζοντας 

 λήθη και μνημοσύνη παραγράφοντας

...ma io sarro' sempre io...

non mi basta una verita che non mi fa esistere ...

...ma tu, 
cosa sei tu ...

_______________________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο - Δοκιμαστικό Ακριλικό / τμήμα