Δέντρα [Βλεμμα Καθάριο]

Σ΄ένα χαμόγελο

με ρίζες στην καρδιά

Σε μια ματιά

που σ' ένα Φως τη θλίψη της

χαρίζει

Κι οι νεφέλες

ένα βλέμμα ας χαρίζουν του καιρού

ωσάν

φως και χρώμα αντάρτης 

ορμούν με πινέλα στις καθάριες γειτονιές τ' ουρανού τους

 

Έχετε συναντήσει ποτέ ανθρώπους που η ζωή τους έχει πληγώσει; 

Που ο καιρός τους έχει σμηλέψει, ωσάν πέτρες του γιαλού; Που έχουν κλάψει βουβά, δίχως άσκοπο θλιβερό κρότο;
Που έχουν κομματιάσει μια κατάφωρη απομάγευση τους, μέσα σε μια επιλεκτική μοναχικότητα, αρνούμενοι τα κατεστημένα κοινωνικά μοντέλα της συναισθηματικής ανασφάλειας η πατερίτσας;
Που έχουν σεβαστεί ακόμα και το δήμιο τους, και δίχως προπέλα, ταξιδεύουν το εγώ τους σε θάλασσες πλατύτερες των στεγανών και ενίοτε στεγνών κοινωνικών στάσεων;

Έχετε αλήθεια ποτέ σταθεί μπροστά σε εκείνα τα πλάσματα, που μετέτρεψαν την αδικία, την οργή, το θυμό, την πίκρα , τη χαρά, την θετικότητα, και γενικά το ότι εισέπραξαν στην πορεία, σε μια καλαίσθητη τέχνη, σε ένα ανθρωπιστικό δόσιμο, σε καλοσύνη;

Συχνά η ματιάς τους ταξιδεύει θλιμμένα, με ένα χαμόγελο πτώσεως δοτικής, καλά ριζομένο στη δική τους γη! Τη γη μιας καθαρής καρδιάς!

Κι έκανα πλεούμενο

των καιρών τα άστοχα σενάρια

και επί του καταρτιού

λάβαρο πείσμα  εναπόθεσαν

Και ανέμους πρόσταξα, φιλικούς

σε κραδασμούς θαλασσινούς

της βούλησης τη ρότα

να περιγράφει

Και χέρια καθαρά

δεντρών κλαδιά

και πλεούμενων κατάρτια

ύψωσα

ικέτες και διεκδικητές συνάμα

σ' απέραντο απέθαντο τ' ουρανού

  

 

Σπάνιο το καθάριο χαμόγελο, κι η ματιά δίχως προσμίξεις άκαιρες! Σπάνιοι ετούτοι οι άνθρωποι. Μα είναι μια αίσθηση αισθητά ανυποχώρητη, πως ευλογημένος λογάσαι, αν τύχει και τους συναντήσεις και τη ματιά τους αφήσεις μέσα σου να σεργιανίσει,  σιγομουρμουρώντας μια αγωνιώδη μελαγχολία, σε αντιδιαστολή με ένα αυθεντικά δυναμικό ρυθμό , που εκπέμπουν, ωσάν ζωή!

Είναι εκείνοι οι λιγοστοί πια, αθεράπευτοι, μιας αιώνια ρομαντικής σχολής, που τόλμησαν να ονειρευτούν, να τολμήσουν τ' όνειρο, να βιώσουν, να προσπαθήσουν, να κατανοήσουν, να τσαλακωθούν, να πέσουν, να σηκωθούν και να συνεχίσουν όμορφοι κι ανέπαφοι των αλλοιώσεων .. 

Είναι αυτοί, που τη ζωή τόλμησαν, το τίμημα αποδέχτηκαν, προστατεύοντας παράλληλα και την ευγένεια και την ομορφιά της ψυχής, μέσα σε μια στόφα ανεξίτηλου πύρινου φωτός!

Είναι βαθιά συνειδητοί, και σε μια μόνιμη αρένα, θα τους δεις να κονταροχτυπιούνται με τον ίδιο τους τον εαυτό. Βλέπετε αυτοί οι άνθρωποι, σεβόμενοι τον απέναντι τους, κρατούν και τριμματίζονταν μόνιμα την δική τους ψυχή, με σεβασμό σε μια αδιόρατη ισορροπία, πιότερο για τους άλλους, παρά για τον ίδιο τον εαυτό τους, έχοντας συλλάβει της πορείας τη βαθύτερη ουσία, μέσα από μια συνειδητή τοποθέτηση τους, μέσα στην ζωτική αλυσίδα του αιώνιου και ενιαίου γίγνεσθαι που τους περιβάλει.
 

Συχνά, στο ιστορικό τους τέτοιοι άνθρωποι, έχουν μια συντριβή, μια φουρτούνα, μια θύελλα, μια γκάφα, μια απογοήτευση. Συχνότερα όμως, καταφέρνουν να τα ισοφαρίζουν με μια κατανόηση, μια μοναχικότητα, ένα χαμόγελο, μια θετική δημιουργία, κι ένα βαθύ σεβασμό των καιρών και των ανθρώπων. Ότι δηλαδή συνιστά μια βαθιά κραυγή ζωής! 
Είναι αυτοί με το τρυφερά μελαγχολικό η θλιμμένο βλέμμα. Μα ένα βλέμμα καθάριο από το δάκρυ, δυνατό και αυθεντικό από την μοναχικότητα του! 

Είναι αυτοί, που ξέρουν πια, τι αρνητικό,  δεν θέλουν να είναι οι ίδιοι!
Είναι αυτοί, που ξέρουν πια, τι ουσιαστικά επιλέγουν να είναι οι ίδιοι!
Είναι αυτοί, που με το όποιο κόστος, αναίρεσαν ακόμα και την αρνητικότητα, σε κάτι καθάριο!

Ντροπαλοί και συνεσταλμένοι, η άλλοτε άδολα ορμητικοί στην αυθεντικότητα τους σαν πιτσιρίκια, μοιάζουν με μια παράδοξη ευλογία. Μελαγχολικοί, μα σχεδόν πάντα χαμογελαστοί σαν παιδιά, και με μια κουβέντα αυθεντικά ανεπιτήδευτη, είναι απλά οι άνθρωποι, που εύχεσαι να συναντήσεις , έστω για μια στιγμή, σε μια γωνιά της ζωής σου!

Μοιάζουν με δέντρα οι άνθρωποι ετούτοι. Βαστούν με δυνατές ρίζες τη γη που τους γεννά, μα δεν σταματούν ποτέ, αντλώντας του ήλιου το φως,  να εκτείνουν χέρια ικέτες, ως το αγέρωχο τ' ουρανού αμόλυντο ύψος, διεκδικώντας τίποτε λιγότερο από Φως Καθαρό..

Εκεί θαρρείς

πύρινο φως, ολόγιομο

της  θάλασσας το βρυχηθμό δαμάζει

Στης πέτρας το σμίλευμα

και στων χρωμάτων τις ιαχές 

των ταπεινών καιρών, η αναίρεση
της βαθιάς ψυχής, η υπέρτατη γιορτή

Κάποτε αναρωτήθηκα, τι συνθέτει την ποιότητα και τη δομή ενός ανθρώπου. Για να είμαι ειλικρινής, αναρωτιόμουν από πάντα κι ίσως για μερικά πράγματα θα αναρωτιέμαι και για πάντα, γιατί μια τέτοια αναζήτηση, ίσως με κάνει να βλέπω καθαρότερα εγώ , εμένα!

Είναι που κοιτώντας ένα βλέμμα καθάριο, τελικά αισθάνεσαι καθαρότερος εσύ! Καθρεφτίζονται οι άνθρωποι, κι ας καθρεφτίζονται σε μια ακατέργαστη ομορφιά!
_____________________________________________________________________

Ε. Χατζηδάκη

Έργο: Δέντρα [ Λάδι & Ακρυλικό] 

Η ιδέα, από  τέτοια καθάρια βλέμματα...