Αδιαίρετος Θεός

Απαρνήθηκε το φεγγάρι

την ώρα που

τ' αλλόκοτο περίγραμμά του

ασήμι χλωμό, κύρτωνε και θέριευε

με μια πεθυμιά απέλπιδα

λήθης την ιερή κραυγή ν' αγγίξει

κι ορμή λυσσαλέα

ενός θεριού την καυτερή ανάσα ν' αναστήσει

Ύστατη

εξιλέωσης ικεσία 

ιχνηλατώντας το ναρκωμένο χάος

διεκδικώντας, 

ένα σώμα  αδιαίρετο να γενεί

με το αγέρωχα πέτρινο της μνήμης

και τ' άπατου της θάλασσας

το λάξευμα το μυστικό

με ντύμα λινό κι απέριττο

ενδύοντας

της πεθυμιάς την αόρατη γύμνια

Απάρνηση

στης λήθης τ' απόκρημνο

χαρίζοντας

μ' ένα σμίξιμο φωτιάς,

αρμύρας και παραδοχής

μίτων τρομαγμένα κουλουριασμένων

τ' άυλο νήμα ξετυλίγοντας

Απαρνήθηκε το φεγγάρι

την ώρα που

το αλλόκοτο περίγραμμά του

καμπύλωνε οριακά των προσδιορισμών

βουτώντας στο κενό

γιομίζοντας το ασήμι και θεό

Τ' απαρνήθηκε

την ώρα που

η καμπυλότητα του

παραδιδόταν στον αδιαίρετο Θεό εντός

__________________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Έργο "Αντάρα" [λάδι - χαρισμένο στην Αντάρα/ Vago]