Αλήτης Θεός

Και τώρα σβήσε το φως

χρειάζεται σκότος και κενότητα

σαν τους πολλούς δεν τα λογώ, μήτε με σκιάζουν

τα αγαπώ και τα δύο ωσάν δίδυμα της όρασης γεννήματα

Το φως ας σβήσει 

μαζί και του κρότου το ψευδές 

θα προσευχηθώ θαρρώ τώρα

σε εκείνο τον αλήτη θεό

εκείνον πέρα από τα κάγκελα 

και τις δοξασίες των γνωστικών 

εκείνον που χει στις χούφτες του λυτρωτικό χασίσι

μερικές φορές -μου πε ξεδιάντροπα- 

μπαίνει κι αυτός στον πειρασμό

ν' αντιληφθεί τι κρατεί, κι ας το παλεύει

τον τελευταίο του πειρασμό καταπνίγοντας

Τον κράτησε λέει ιερά στερνό

προσωπικό του απόκρυφο κι αληταριό

στις εκ δοξασιών εξαγιασμένες γεωγραφίες του 

σαν χαρτογράφηση τόπου, πρόστυχα θησαυρικού

εκεί πάντα να γυρνά, στ' αποκαμώματα του νου

δίχως κι ο ίδιος μια παραδοχή να αντέχει 

 του λυτρωτή του δαίμονα, στις χούφτες που κρατεί

Σκοτάδι, 

μιας στιγμής σιγή

Γαλήνη, 

των οριζόντων ένα σμίξιμο

Τώρα θα προσευχηθώ

μα όχι για εμέ

εμέ δε με πιάνουν προσευχές, 

μήτε και οι μετάνοιες με γνωρίζουν

μήτε και με μεταλήψεις αθωώνω τ' αθρώπου την αλήθεια

κι αν θες 

και η συγχώρεση, ποτές δε μου χρειάστηκε!

Για τούτο τον αλήτη το θεό 

για τούτον μόνο

μια ικεσία θα παραδώσω 

στις χούφτες του το ονειρικό χασίσι, ν' αντιληφθεί...

_______________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Λάδι & Ακρυλικό 

Miles Davis [so fucking what...]