Εκείνο το Καλοκαίρι

Ήταν κι εκείνο το Καλοκαίρι...

Δεν ήρθε ποτές

Ήταν οι χτύποι οι τακτικοί στο ξεχαρβαλωμένο εκκρεμές

αυτό το παλιομοδίτικο, 

που πάντα γύρευα να το ξεπουλήσω στο παζάρι

σε κάποιο φουκαρά με την υπεροψία του σημαντικού χρόνου

ωσάν κειμήλιο ονείρων, των ημερών και των έργων 

Εκείνο το Καλοκαίρι ήταν... 

Αρνήθηκε κι αυτό να έρθει

Ήταν η μπόρα η ξαφνική που άδειασε του ουρανού την οργή

αυτή η μπόρα η άμωμα γεννημένη,

που πάντα την φοβόμουν κι εσύ την κορόιδευες

με την αλαζονεία των φευγάτων ανονείρευτων των σταχυών 

ωσάν σημαία να κυματίζει, καταμεσής της θάλασσας που ανασαίνω

Ναι, εκείνο το Καλοκαίρι ήταν

Ο κόσμος γύριζε τα ρολόγια του οδυνηρά

πάλι τα ίδια του τα χάλια δικαιολογώντας θερινά

κι εγώ έψαχνα πάλι το ανελέητο παλτό μου κάπου στην κρεμάστρα

να κρυφτώ πάλι στην ζεστή σιγή του, να πω : "..εντάξει, δεν είναι θέρος.."

Κι εσύ, ω εσύ πάντα το περίμενες

πάντα το περιμένεις, λες και ραντεβού μυρίζει με γιασεμιά

πάντα θα το περιμένεις, θαρρείς με μια επαναλαμβανόμενη ελπίδα

Λες και ποτέ δεν είδες τις νεφέλες να μαζώνονται 

πλέκοντας αργά στεφάνια σχηματικά, σε πείσμα των εποχών

Πόσο σε ζηλεύω, 

που πάντα τα μάτια σου θωρούν ότι αντέχουν

Πόσο αλήθεια πολύ σε ζηλεύω,

που το σκοτάδι ποτέ στα δάκτυλα δεν μέτρησες

τόσο όσο να έχεις ανάγκη ένα παλτό

Και πόσο για τούτο σε αγάπησα

Εκείνο το Καλοκαίρι 

Η κάψα δεν έφτασε ποτέ ως τον κόσμο

λες και σε ένα ατέρμονο διάλογο 

καταμεσής του πηγαιμού του διαλύθηκε

Κι οι άκρες του, κι αυτές  ψήθηκαν

από της θάλασσας την αρμυρή σκληράδα

μη και τα παιδιά λεύτερες τις βρούνε 

και τις χτυπήσουν αλύπητα με τους βόλους τους

Μη και του παλτού το άκαιρο νοιώσει η σάρκα

και με μια δρασκελιά το αποχωριστεί

Εκείνο το καλοκαίρι ήταν θαρρώ...

Που οι εποχές σίγησαν στου χρόνου τα σκαλιά

___________________________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Alas !!! Billie Holiday insiststs...A crime?! is it? 

...Let it be my guilt then...